ابراهيم ادهم است قدّس اللَّه روحه ، كه با يكى هم صحبت بود در راه مكه ، به شرط آنكه جز خداى را به كسى ننگرند ، و جز حق بر دل خود راه ندهند . گفتا : در طواف كودكى را ديدند كه خلق از جمال وى بفتنه افتاده بودند ، و ابراهيم در آن كودك نيكو نظر كرد . اين درويش گفت : اى ابراهيم عهد شكستى ، و عقدى كه بستى در آن خلاف و نقص آوردى كه درين غلام زيبا روى چندين نظر كردى . گفت : اى درويش خبر ندارى كه اين كودك پسر منست . درويش گفت : پس چرا آواز نگويى ، و دل بدان شاد نكنى ؟ گفت : شىء تركته للَّه لا أعود اليه ثمّ قال : مرّ أنت و سلّم عليه ، و لا تخبره بشأنى ، و لا تدلّه على مكانى . قال : فمررت و سلّمت عليه ، فقلت له : من أنت ؟ فقال : ابن ابراهيم بن ادهم ، قيل لى انّ اباك يحجّ كلّ سنة فجئت لعلّى اراه . قال : ثمّ رجعت الى ابراهيم فسمعته ينشد : هجرت الخلق طرّا فى هواكا * و أيتمت الوليد لكى اراكا فلو قطّعتنى فى الحبّ اربا * لما حنّ الفؤاد الى سواكا لِلرِّجالِ نَصِيبٌ مِمَّا تَرَكَ الْوالِدانِ وَ الْأَقْرَبُونَ الآية . . . - حكم ميراث بعيب و هنر و بطاعت و معصيت نگردد . اگر دو پسر باشند يكى صالح و يكى فاجر ، يا يكى نيك عهد و يكى بد عهد ، در ميراث مادر و پدر هر دو يكسانند ، از آنكه ميراث عطائى است ابتداء آن از قبل حق ، نعمتى از خزانهء حق بىكسب بنده ؛ و در شريعت كرم روا نيست كه ببد عهدى بنده نيك عهدى خود بازگيرد ، همين است حكم ايمان كه موهبت الهى است ؛ و عطاء رايگانى بكرم خود مؤمنان را داد ، بى سبب و بى علت ، لا جرم ظالم و سابق را در آن از هم باز نكرد ، لا بل كه ابتدا خود به ظالم كرد فَمِنْهُمْ ظالِمٌ لِنَفْسِهِ الآية . وَ إِذا حَضَرَ الْقِسْمَةَ أُولُوا الْقُرْبى الآية . . . - ميگويد : چون مستحقان ميراث